Vlog You're my light when it gets dark

Vlog You're my light when it gets dark

Negen maanden geleden werd ik voor de eerste keer mama van een zoon Jack. Ik wil jullie graag uitleggen hoe ik me sindsdien voel, maar omdat dit zo overdonderend is bleek dit niet zo simpel. Daarom dit filmpje dat in mijn ogen meer zegt dan 1000 woorden. Hieronder toch ook nog een korte poging om te beschrijven wat dit allemaal met me doet.

Als je lacht, lacht heel mijn hart mee. Als je ( niet heel hard) valt negeer ik je omdat ik wil dat je een sterke beer wordt, maar vanbinnen breekt mijn moederhart. Ik kan uren naar je staren als je in je bedje ligt en wens dan dat ik je je hele leven lang zal kunnen beschermen tegen al het kwaad dat je ook maar zou kunnen overkomen. Als je dada doet, kruipt, lacht, bravo doet, jezelf optrekt, mama zegt, ... heb ik het gevoel dat ik het meest briljante kind ever op de wereld heb gezet. Soms hou ik je nog een half uur langer dan nodig in mijn armen nadat je in slaap gevallen bent en bedenk ik me dat ik me nooit zal kunnen inbeelden dat sommige ouders hun kinderen verwaarlozen, mishandelen of erger. Je schaterlach is voor mij de mooiste muziek ooit gecomponeerd. Als je die mini armpjes rond mijn nek legt om me te knuffelen en je gezichtje dicht en veilig tegen mijn trui aandrukt, wil ik dat de tijd stil staat!

You're my light when it gets dark!

Dank je Armando Diva om dit filmpje op te nemen en om er zoiets prachtig van te maken.